Dr Andrzej Ćwiek, egiptolog, absolwent archeologii śródziemnomorskiej na Uniwersytecie Warszawskim (praca mgr 1994 „Małe Piramidy Schodkowe”, doktorat 2003 „Relief Decoration in the Royal Funerary Complexes of the Old Kingdom”). Od 2001 kurator Galerii Egipskiej w Muzeum Archeologicznym w Poznaniu i adiunkt w Instytucie Prahistorii Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza (prowadzi zajęcia z archeologii Egiptu, egipskiej sztuki i architektury, hieroglifów, archeologii śródziemnomorskiej). Od 1993 uczestnik prac polskich misji archeologicznych w Egipcie: w Tell Atrib, Sakkarze i Deir el-Bahari. Ostatnio prowadzi badania ikonograficzne i paleograficzne w świątyni królowej Hatszepsut w Deir-el Bahari. Autor książek „Jak budowano egipskie piramidy” (Poznań 2001) i „Śmierć i życie w starożytnym Egipcie” (Poznań 2005).

Zespoły grobowe egipskich władców, w których największymi i najważniejszymi obiektami były piramidy, wznoszono w kraju nad Nilem w okresie Starego i Średniego Państwa, mniej więcej między 2700 a 1650 r. p.n.e. Piramidy były grobowcami, ale nie w dzisiejszym rozumieniu tego słowa. Ogromne, wykonane z najbardziej trwałego materiału i wyrafinowane architektonicznie kompleksy budowli miały stanowić wieczne siedziby egipskich faraonów, odrodzonych do nowego życia. Los wszystkich członków społeczeństwa był związany z życiem i panowaniem władcy, tak w tym świecie, jak i po śmierci. Inwestycja budowy zespołu grobowego była zatem „wspólnym interesem”, realizowanym przy użyciu całej infrastruktury państwa i wszelkich dostępnych środków. 

Kluczowe dla skutecznej realizacji owych projektów budowlanych (które nie sprowadzały się do układania jeden na drugim kamiennych „klocków”, lecz zakładały tworzenie skomplikowanych form architektonicznych i dekoracyjnych) były adekwatne do celu metody zarządzania. Elitaryzm, wynikający z charakteru pisma hieroglificznego, warunkującego cenzus umiejętności i wykształcenia, wiązał się z perfekcją oraz wszechstronnością kierowników i wąską specjalizacją wykonawców. Doskonałe planowanie, organizacja pracy, i rozbudowany system motywacyjny umożliwiały nawet to, co w dzisiejszych czasach byłoby trudne lub często niemożliwe: zasadnicze modyfikacje projektu w trakcie jego realizacji, lub też jego nagłe zakończenie, przy zachowaniu funkcjonalności. 

Egipcjanie, tworzący najstarszą cywilizację, nie mogli odwoływać się do wcześniejszych wzorów, lecz poszukiwali — i znajdowali — najbardziej pragmatyczne rozwiązania jako pierwsi w dziejach świata. Nie nadzwyczajna technika, lecz ich metody zarządzania umożliwiły budowę piramid. Niestety, te znakomite rozwiązania raczej nie dałyby się zastosować we współczesnym świecie...